Archiefkast

In de ruimte tussen dromen en waken, bemerkte ik dat ik me in een kamer bevond. Het bezat geen bijzondere kenmerken behalve dat de ene muur bedekt was met kaartenbakken vol met kleine kaartjes. Deze kaartenbakken, die zich uitstrekte van de grond tot aan het plafond, en schijnbaar eindeloos in elke richting. De kaartenbakken hadden erg uiteenlopende titels.

Terwijl ik op de bewuste muur afliep, was de eerste kaartenbak die mij opviel, een waarop stond: "Meisjes die ik aardig vond." Ik opende het en bladerde door de kaartjes. Vlug sloot ik hem weer, geschokt omdat ik me realiseerde dat ik de namen herkende die op elk kaartje stonden.

Deze levenloze kamer met z'n kleine kaartjes was een ruwe catalogus van mijn leven. Hier kwamen alle gebeurtenissen van mijn leven langs, op elk moment, klein en groot, met een precisie die m'n geheugen niet kon plaatsen.

Ik had een gevoel van verbazing en nieuwsgierigheid, maar ook van angst, terwijl ik willekeurig kaartenbakken begon te openen en hun inhoud begon te bekijken. Sommige brachten me vreugde en mooie herinneringen, anderen een gevoel van schaamte en spijt zo intens dat ik over m'n schouder keek om te zien of niemand mee keek.

Een kaartenbak "Vrienden" stond naast eentje met de titel "Vrienden die ik heb bedrogen." De titels van de kaartenbak liepen uiteen van gaaf tot krankzinnig. "Boeken die ik heb gelezen", "Leugens die ik heb verteld", "Troost die ik heb gegeven", "Moppen waar ik om gelachen heb." Sommigen waren hilarisch in hun precisie: "Dingen die ik naar m'n broers heb geschreeuwd." Om andere kon ik niet lachen: "Dingen die ik in mijn woede heb gedaan", "Dingen die ik tegen m'n ouders gemompeld heb."

Ik bleef maar verbaasd staan van de inhoud. Vaak waren er meer kaartjes dan ik verwacht had. Soms minder dan ik hoopte. Het was overweldigend hoe veel ik had meegemaakt. Zou het mogelijk zijn dat ik in al mijn dagen, genoeg tijd had om deze duizenden of zelfs miljoenen kaartjes te schrijven? Maar elk kaartje bevestigde deze waarheid. Elk was geschreven in mijn eigen handschrift. Elke was getekend met mijn handtekening.

Toen ik de kaartenbak pakte "Muziek waar ik naar geluisterd heb", zag ik dat de kaartjes dicht op elkaar gepakt zaten. Heel compact waren ze bij elkaar gepropt in deze bak, en toch had ik na 2 á 3 meter het einde ervan nog niet gevonden, ik schaamde me, niet zo zeer om de soort muziek, maar de eindeloze tijd die het inhield.

Toen ik bij een kaartenbak kwam "Wellustige gedachten", voelde ik de rillingen over m'n rug lopen. Ik trok de bak 1 cm naar me toe, om de grootte niet te hoeven zien, en trok er een kaart uit. Ik was geschokt door de gedetailleerde inhoud. Ik werd misselijk bij het idee dat zoiets genoteerd was. Een bijna beestachtige woede brak in me los. Ik kon nog maar een ding denken: "Niemand mag deze kaartjes ooit zien! Niemand mag deze kamer ooit zien! Ik moet ze vernietigen!"

In een krankzinnige razernij rukte ik de kaartenbak weg. De grootte maakte me nu niets meer uit. Ik moest hem legen en alle kaartjes verbranden. Maar toen ik de bak pakte en tegen de vloer sloeg, kwam er geen enkel kaartje los. Verslagen en totaal hulpeloos, schoof ik de bak weer op z'n plaats. Terwijl ik met mijn hoofd tegen de muur leunde, liet ik een diepe zucht van zelfmedelijden.

En toen zag ik het. De titel was "Mensen die ik van het geloof verteld heb." Het handvat was lichter gekleurd dan de rest, nieuwer, bijna ongebruikt. Ik trok aan het handvat en zag een doosje van nauwelijks 6 centimeter lang. Ik kon de kaartjes die het bevatte op 1 hand tellen. En toen kwamen de tranen. Ik begon te huilen. Met halen zo diep dat mijn maag er pijn van deed en ik door m'n hele lichaam schokte. Ik viel gewoon op m'n knieën en huilde. Ik huilde van schaamte, van de overweldigende schaamte van het alles. De rijen met bakken draaiden in mijn met tranen gevulde ogen. Niemand mag ooit van deze kamer horen. Ik moet hem op slot doen en de sleutel verstoppen.

Maar toen, terwijl ik mijn tranen weg veegde zag ik Hem. Nee, alsjeblieft niet Hem. Niet hier. Wie dan ook behalve Jezus. Ik keek hulpeloos toe terwijl hij elke kaartenbak opende en de inhoud las. Hij leek op intuïtie naar de ergste bakken te gaan. Waarom moest hij ze allemaal lezen? Eindelijk draaide Hij zich om en keek me aan. Hij keek me aan met medelijden in z'n ogen. Maar het was een medelijden dat me niet boos maakte. Ik liet mijn hoofd zakken, bedekte met m'n handen m'n gezicht, en begon weer te huilen. Hij liep naar me toe en sloeg Zijn arm om me hen. Hij had zoveel kunnen zeggen. Maar Hij zweeg. Hij huilde alleen maar met me mee.

Toen liep Hij weg, naar de muur met kaartenbakken. Beginnend aan een kant van de kamer, nam Hij elk kaartje er uit, een voor een, en begon Zijn naam te zetten op elk kaartje. "NEE!" schreeuwde ik terwijl ik op Hem af liep.

Alles wat ik kon uitbrengen was: "Nee, nee," terwijl ik een kaartje uit Zijn handen griste. Zijn naam hoorde niet op die kaartjes te staan. Maar daar stond het, geschreven in rood zo rijk, zo donker, zo levendig. Jezus naam bedekte de mijne. Het was geschreven met zijn bloed. Rustig pakte Hij het kaartje weer terug. Hij glimlachte bedroefd en begon alle kaartjes te tekenen. Ik denk niet dat ik ooit zal snappen hoe Hij het zo snel heeft gedaan, maar het leek alsof ik Hem het volgende moment de laatste kaartenbak hoorde sluiten, en Hem op me af zag lopen. Hij plaatste Zijn hand op mijn schouder en zei, "Het is volbracht." Ik stond op, en Hij leidde me uit de kamer. Er was geen slot op de deur.

Er moesten nog steeds kaartjes geschreven worden.

Bron: www.christelijkeverhalen.nl

Egypte: Maher El-Gohary en dochter Dina gevlucht

"Het is een wonder van God.” Woorden die de 58-jarige Maher El-Gohary dankbaar uitspreekt nadat hij samen met zijn 17-jarige dochter Dina is gevlucht uit Egypte. Na tweeënhalf jaar onderduiken zijn Maher en Dina via de Syrische stad Damascus in Frankrijk aangekomen. Daar vragen ze asiel aan.
Maher voerde jarenlang een juridische strijd om de godsdienst in zijn paspoort aan te passen van moslim naar christen. Maar de Egyptische overheid werkte hier niet aan mee en nam zijn identiteitsbewijs zelfs af. Uit angst slachtoffer te worden van religieus geweld doken Maher en Dina onder. Tijdens een laatste rechtszaak in december gaf de rechter Maher en Dina  onverwacht hun paspoorten terug en kregen ze toestemming om te reizen. Dankzij deze documenten konden ze Egypte verlaten.

Hoewel Maher en Dina nu veilig in Frankrijk zijn, heerst er bij beiden nog steeds angst. “We zijn bang dat een moslimextremist ons alsnog vindt en ons iets aandoet”, zegt Maher. “We willen graag doorreizen naar Amerika. We hopen daar een nieuw leven op te bouwen.”

• Dank God dat de vluchtpoging van Maher en Dina is geslaagd en dat ze veilig in Frankrijk zijn aangekomen.
• Bid dat Maher en Dina een visum krijgen voor Amerika, om daar een nieuw leven op te  bouwen.
• Bid ook dat Maher en Dina in staat zijn te verwerken en vergeven wat er in Egypte met hen is gebeurd.
• Bid ook dat zij zich in Frankrijk veilig voelen en geen angst meer hebben voor geweld.

PS. Lees meer over Maher en Dina

Een droom...

Ik ben in een ruimte waar het druk en gezellig is. Veel mensen samen aan het feesten. Een gezellig feestje waar veel wordt gesproken.
Voor mij staat een man waarvan ik denk dat het een (oud) collega is c.q. was. Hij heeft grote lokken/krullen in zijn haar. Die persoon keek mij aan en ik stond dichtbij hem. Zijn mond was heel groot en stond wijd open. Het was alsof zijn gezicht één en al mond was, dat wijd open stond.
In zijn mond op de grote tong lag een worm. Een zwarte en in de houding van een rups of beter gezegd in de houding van een slang, een cobra. Door die houding straalde het beestje kracht uit.
Ik schrok ontzettend en wilde die persoon helpen door het uit zijn mond te slaan. Dat ging erg gemakkelijk doordat zijn mond zo groot was en wijd open stond. De zwarte worm viel op de grond en verdween snel, kruipende over de grond, tussen de mensen.
Een tijd later stond ik weer voor die persoon, maar veel verder van hem verwijderd. Ik zag de zwarte worm over de vloer in een rap tempo naar mij toe kruipen. Het sprong op mij en tegelijkertijd wilde ik de zwarte worm wegslaan. Dat lukte niet! Vervolgens zag ik de zwarte worm in mijn lichaam kruipen... In mijn linkerhand zag ik het laatste stukje van de zwarte worm langzaam verdwijnen.
Help! Een vleesetende worm dacht ik. Al snel bekroop me het gevoel van wat te doen, want hoe pak je nou een worm die in je lichaam zit? Paniek overviel mij. Een zwarte worm in mijn lichaam en ik kan er niet bij.
Gelukkig overheerste al snel daarna de rust. Vooral de gedachte dat de worm wel weer zal verdwijnen maakte me rustig.
De volgende ochtend kon ik de droom goed herinneren, wat niet zo vaak voorkomt. Reden te meer om het maar op te schrijven...