Libië: Christenen reageren op gruweldaad IS

De hele wereld reageert geschokt op de video die terreurorganisatie Islamitische Staat (IS) op zondag 19 april heeft verspreid. Te zien is hoe 30 Ethiopische christenen in Libië worden doodgeschoten of onthoofd. “Wij zweren bij Allah. Je zal niet veilig zijn tot je de islam zal omarmen”, zegt een gemaskerde strijder in de video.

Christenen reageren in een videoboodschap op de gruweldaad. De video werd gemaakt in samenwerking met christenen uit het Midden-Oosten.

“Er kleeft bloed aan je handen, broeder”, zegt een stem in het filmpje. “Maar kom, leg je wapens en messen neer aan de voet van het kruis. Er is vandaag nog vergeving voor je zonden. Wat je ook gedaan hebt.” Meer dan 1,5 miljoen mensen hebben de boodschap inmiddels bekeken. De video eindigt met: “Een brief van de mensen van het kruis.”

• Bid voor de christenen die geliefden hebben verloren. Bid dat ze troost vinden bij de Here God.
• Bid dat er een eind komt aan het bloedvergieten door IS en andere terreurorganisaties. Bid dat IS-strijders tot inkeer komen en hun zonden belijden.
• Dank de Here God voor de krachtige boodschap van vergeving.
• In veel Afrikaanse landen is er een toename van moslimextremisme. Bid dat christenen standvastig zijn in hun geloof in Jezus Christus. Bid voor vertrouwen.

Bekijk hier de video:

Syrië: Kerk in het noordoosten bijna weggevaagd

De ouders van de 17-jarige Milad Adam rouwen om hun zoon. Hij kwam om bij de massale aanval van de Islamitische Staat (IS, voorheen ISIS) op christelijke dorpen in Noord-Syrië.
Hoeveel andere slachtoffers er zijn? Het is nauwelijks na te gaan. Eén ding is duidelijk: de kerk in noordoost Syrië is bijna weggevaagd. “Er zijn nog maar tweehonderd christenen over”, zegt aartsbisschop Aprem Nathniel van de Assyrisch-Orthodoxe kerk.

Afgelopen maandag vielen IS strijders 35 dorpen binnen, waar vooral christenen wonen. Zeker tweehonderd christenen werden gevangengenomen, meldde Open Doors woensdag. “De strijders verwijzen steeds naar islamitische teksten over de eindtijd”, zegt Open Doors-onderzoeker Henriette Kats. “De uitleg van IS is duidelijk: er kan geen enkele ruimte zijn voor niet-moslims in de gebieden die zij onder controle houden. IS zal doorgaan met gerichte aanvallen op alle christenen en andere niet-moslims.”

Zeker drieduizend christenen zijn gevlucht naar Hassaka, de hoofdstad van de regio. De christenen die daar wonen hebben hun handen vol aan het helpen van de zwaar getraumatiseerde vluchtelingen.

• Zeker tweehonderd christenen zijn gevangengenomen door IS-strijders. Bid dat ze blijven vertrouwen op de Here God en ervaren dat Hij nabij is.
• Bid voor de duizenden christenen die halsoverkop zijn gevlucht.
• Bid voor samenwerkende organisaties en de Open Doors medewerkers die hulp proberen te bieden in deze moeilijke situatie.
• Bid dat de Here God de harten van IS-strijders aanraakt. Hoe moeilijk ook, de Here Jezus zelf roept ons op te bidden voor onze vijanden. Weet u niet hoe? Lees hier hoe een Egyptische christen bidt voor IS-strijders.

Bron: www.opendoors.nl

Niger: ‘Moslims we houden van jullie’

“Elke christen in Niger roep ik op om te vergeven en te vergeten. Om alle moslims lief te hebben met heel hun hart, te volharden in geloof en Christus lief te hebben als nooit tevoren,” zegt pastor Sani Nomau uit de stad Maradi. Zijn kerk werd twee weken geleden in brand gestoken, evenals nog zeker 71 andere kerken en zeven christelijke scholen.

Ook werden ruim dertig huizen van christenen, winkels en voertuigen van christenen door brand vernield. Ten minste tien mensen, onder wie drie christenen, kwamen om het leven. Het geweld begon tijdens een demonstratie van honderden moslims in de stad Zinder. Ze demonstreerden tegen een cartoon van de profeet Mohammed in het Franse weekblad Charlie Hebdo. Vanuit Zinder verspreidde de woede zich over de rest van het land.

“Ik smeek de christenen om alle moslims in Niger te zien als onze broers en zussen. Dit zeg ik terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Hoewel waar we doorheen gaan erg moeilijk is, zijn we Gods kinderen en mensen van vrede”, vervolgt pastor Sani. “We moeten onze vervolgers liefhebben. De Here God zal ons kracht geven in deze moeilijke tijd. Moslims in Niger, we houden van jullie met de liefde van Christus.”

• Bid voor de christenen die door het geweld iemand verloren hebben, of hun huis zijn kwijtgeraakt.
• De aanvallen hebben veel angst gezaaid onder de christenen. Bid om Gods bescherming voor de christelijke gemeenschap.
• De radicale islam is in opkomst in Niger. Bid dat extremistische moslims de Here Jezus leren kennen en zich bekeren van hun kwade wegen.
Bron: www.opendoors.nl

Pakistan: Laatste kans voor Asia Bibi

Een Pakistaanse rechtbank heeft onlangs de doodstraf van Asia Bibi bekrachtigd. Tijdens de rechtszitting werd door een groep extremistische moslims grote druk uitgeoefend op de rechters. Asia’s advocaten gaan in hoger beroep tegen de uitspraak. Dit zal de laatste keer zijn dat haar zaak kan worden voorgedragen bij het Pakistaanse Hooggerechtshof.


Asia zit al ruim vijf jaar in de cel omdat ze de profeet Mohammed zou hebben beledigd. De wet op de godslastering wordt in Pakistan regelmatig misbruikt om persoonlijke geschillen uit te vechten. Asia is de eerste vrouw die de doodstraf kreeg opgelegd vanwege blasfemie.

Een uitspraak van het Hooggerechtshof in het voordeel van Asia kan geweldsuitbraken of zelfs moordaanslagen tot gevolg hebben. Verschillende mensen die het voor Asia opnamen werden bedreigd of vermoord.

• Bid om kracht en bemoediging voor Asia in de gevangenis. Bid ook voor haar man en kinderen. Asia’s familie is ondergedoken vanwege bedreigingen.
• Bid voor de rechters van het Hooggerechtshof; hun uitspraak is leidend voor lagere rechtbanken.
• Bid voor de mensen die Asia juridisch ondersteunen. Ze worden bedreigd en werken onder enorme druk.

PS. Lees meer over Asia Bibi en kijk het filmpje met gebedsoproep op www.opendoors.nl/asia.
Teken de petitie!

Kameroen: Vader van acht kinderen vermoord

Zwaarbewapende mannen ontvoerden en vermoorden een aantal weken geleden pastor Jean Marcel Kesvere. Weduwe Sharifa* blijft achter met acht kinderen met wie ze halsoverkop het dorp heeft verlaten. Het gezin is zwaar aangeslagen en getraumatiseerd.

Terwijl de mannen het dorp binnenkwamen, vluchtten de oudste kinderen het huis uit. Sharifa bleef met de jongste kinderen achter. Ze zagen hulpeloos toe hoe de aanvallers Jean Marcel ondervroegen over wat hij deed voor de kost. Toen hij antwoordde dat hij voorganger was, werd hij vastgepakt, in een auto gestopt en meegenomen. Drie dagen later werd zijn lichaam gevonden in het struikgewas.

Bij deze aanval kwamen ook zeker 25 andere dorpsbewoners om het leven. Drie dagen later voerden onbekende strijders opnieuw een hevige aanval uit in het noorden van Kameroen. Lokale mensen vrezen dat de radicaal islamitische groep Boko Haram uit Nigeria dit gebied als nieuw oorlogsterrein ziet.

• Bid voor Sharifa en haar kinderen. Ondanks haar verdriet is Sharifa zich ervan bewust dat ze de zorg draagt voor haar kinderen.
• De christelijke gemeenschap is diep geschokt door de moord op de pastor. Bid om eenheid en bid dat de christenen hun ogen gericht houden op Christus en niet zoeken naar vergelding.
• Bid dat de aanvallers ten diepste beseffen waar ze mee bezig zijn. Bid dat hun hart wordt verzacht en om openheid voor het evangelie.
* Sharifa heet in werkelijkheid anders. Om veiligheidsredenen wordt haar echte naam niet vermeld.

Bron: Open Doors
Foto: WikipediA

CAR: ‘Ik kan mijn gemeente niet achterlaten’

“Ik blijf elke zondag preken. We komen ook elke maandagavond samen met een groep mensen om te bidden. Er komen steeds minder mensen. Velen hebben de buurt verlaten. Maar ik blijf hier. Als ik de kerk verlaat, wie zorgt er dan voor de leden? Ik kan mijn gemeente niet zomaar achterlaten.”

Augustine (59) is voorganger in Bangui, de hoofdstad van de Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR). Bedreigingen, overvallen en verkrachtingen van christenen door de islamitische Séléka-beweging zijn aan de orde van de dag.
Al 400.000 mensen vluchtten naar veiliger plaatsen en in het afgelopen jaar zijn ten minste dertien voorgangers vermoord.

Het huis van Augustine werd het afgelopen jaar drie keer door rebellen overvallen. Bij alle aanvallen kwamen Augustine en zijn gezin er tot nu toe relatief goed vanaf, maar huizen werden overhoop gehaald en een buurman werd gedood. Augustine: “Ik bid dat God Zijn genade toont in dit land. En we bidden dat zij die de macht hebben in dit land de godsdienstvrijheid in CAR zullen respecteren.”

• Dank voor voorgangers als Augustine die er voor kiezen hun gemeente te blijven leiden. Bid om volharding, kracht en bescherming voor hen en hun gezinnen.

• Bid om mogelijkheden voor christenen om juist in deze moeilijke situatie het licht en de liefde van Jezus Christus te laten zien.

• Sommige christenen zijn de wanhoop nabij en grijpen nu zelf naar de wapens. Bid om wijsheid voor (internationale) leiders die overwegen hoe kan worden ingegrepen in CAR.

PS. Heeft u de nieuwe Ranglijst Christenvervolging al bekeken? De Centraal-Afrikaanse Republiek komt voor het eerst de ranglijst binnen en staat op plek 16. Bekijk de volledige lijst op www.opendoors.nl/ranglijst.

Spreuken 24:17, 18 Aanvulling op 'hebt uw vijand lief'...

Jezus leert ons om onze vijand lief te hebben. We weten dat dat niet eenvoudig is, maar daarboven op komt ook nog dit...
Spreuken 24:17, 18 NBV "Verheug je niet over de val van je vijand, juich niet als hij ten onder gaat. Want de HEER ziet het en keurt het af, en laat zijn woede op je vijand varen."
http://bible.com/398/pro.24.17.nbv

Zegen!

Archiefkast

In de ruimte tussen dromen en waken, bemerkte ik dat ik me in een kamer bevond. Het bezat geen bijzondere kenmerken behalve dat de ene muur bedekt was met kaartenbakken vol met kleine kaartjes. Deze kaartenbakken, die zich uitstrekte van de grond tot aan het plafond, en schijnbaar eindeloos in elke richting. De kaartenbakken hadden erg uiteenlopende titels.

Terwijl ik op de bewuste muur afliep, was de eerste kaartenbak die mij opviel, een waarop stond: "Meisjes die ik aardig vond." Ik opende het en bladerde door de kaartjes. Vlug sloot ik hem weer, geschokt omdat ik me realiseerde dat ik de namen herkende die op elk kaartje stonden.

Deze levenloze kamer met z'n kleine kaartjes was een ruwe catalogus van mijn leven. Hier kwamen alle gebeurtenissen van mijn leven langs, op elk moment, klein en groot, met een precisie die m'n geheugen niet kon plaatsen.

Ik had een gevoel van verbazing en nieuwsgierigheid, maar ook van angst, terwijl ik willekeurig kaartenbakken begon te openen en hun inhoud begon te bekijken. Sommige brachten me vreugde en mooie herinneringen, anderen een gevoel van schaamte en spijt zo intens dat ik over m'n schouder keek om te zien of niemand mee keek.

Een kaartenbak "Vrienden" stond naast eentje met de titel "Vrienden die ik heb bedrogen." De titels van de kaartenbak liepen uiteen van gaaf tot krankzinnig. "Boeken die ik heb gelezen", "Leugens die ik heb verteld", "Troost die ik heb gegeven", "Moppen waar ik om gelachen heb." Sommigen waren hilarisch in hun precisie: "Dingen die ik naar m'n broers heb geschreeuwd." Om andere kon ik niet lachen: "Dingen die ik in mijn woede heb gedaan", "Dingen die ik tegen m'n ouders gemompeld heb."

Ik bleef maar verbaasd staan van de inhoud. Vaak waren er meer kaartjes dan ik verwacht had. Soms minder dan ik hoopte. Het was overweldigend hoe veel ik had meegemaakt. Zou het mogelijk zijn dat ik in al mijn dagen, genoeg tijd had om deze duizenden of zelfs miljoenen kaartjes te schrijven? Maar elk kaartje bevestigde deze waarheid. Elk was geschreven in mijn eigen handschrift. Elke was getekend met mijn handtekening.

Toen ik de kaartenbak pakte "Muziek waar ik naar geluisterd heb", zag ik dat de kaartjes dicht op elkaar gepakt zaten. Heel compact waren ze bij elkaar gepropt in deze bak, en toch had ik na 2 á 3 meter het einde ervan nog niet gevonden, ik schaamde me, niet zo zeer om de soort muziek, maar de eindeloze tijd die het inhield.

Toen ik bij een kaartenbak kwam "Wellustige gedachten", voelde ik de rillingen over m'n rug lopen. Ik trok de bak 1 cm naar me toe, om de grootte niet te hoeven zien, en trok er een kaart uit. Ik was geschokt door de gedetailleerde inhoud. Ik werd misselijk bij het idee dat zoiets genoteerd was. Een bijna beestachtige woede brak in me los. Ik kon nog maar een ding denken: "Niemand mag deze kaartjes ooit zien! Niemand mag deze kamer ooit zien! Ik moet ze vernietigen!"

In een krankzinnige razernij rukte ik de kaartenbak weg. De grootte maakte me nu niets meer uit. Ik moest hem legen en alle kaartjes verbranden. Maar toen ik de bak pakte en tegen de vloer sloeg, kwam er geen enkel kaartje los. Verslagen en totaal hulpeloos, schoof ik de bak weer op z'n plaats. Terwijl ik met mijn hoofd tegen de muur leunde, liet ik een diepe zucht van zelfmedelijden.

En toen zag ik het. De titel was "Mensen die ik van het geloof verteld heb." Het handvat was lichter gekleurd dan de rest, nieuwer, bijna ongebruikt. Ik trok aan het handvat en zag een doosje van nauwelijks 6 centimeter lang. Ik kon de kaartjes die het bevatte op 1 hand tellen. En toen kwamen de tranen. Ik begon te huilen. Met halen zo diep dat mijn maag er pijn van deed en ik door m'n hele lichaam schokte. Ik viel gewoon op m'n knieën en huilde. Ik huilde van schaamte, van de overweldigende schaamte van het alles. De rijen met bakken draaiden in mijn met tranen gevulde ogen. Niemand mag ooit van deze kamer horen. Ik moet hem op slot doen en de sleutel verstoppen.

Maar toen, terwijl ik mijn tranen weg veegde zag ik Hem. Nee, alsjeblieft niet Hem. Niet hier. Wie dan ook behalve Jezus. Ik keek hulpeloos toe terwijl hij elke kaartenbak opende en de inhoud las. Hij leek op intuïtie naar de ergste bakken te gaan. Waarom moest hij ze allemaal lezen? Eindelijk draaide Hij zich om en keek me aan. Hij keek me aan met medelijden in z'n ogen. Maar het was een medelijden dat me niet boos maakte. Ik liet mijn hoofd zakken, bedekte met m'n handen m'n gezicht, en begon weer te huilen. Hij liep naar me toe en sloeg Zijn arm om me hen. Hij had zoveel kunnen zeggen. Maar Hij zweeg. Hij huilde alleen maar met me mee.

Toen liep Hij weg, naar de muur met kaartenbakken. Beginnend aan een kant van de kamer, nam Hij elk kaartje er uit, een voor een, en begon Zijn naam te zetten op elk kaartje. "NEE!" schreeuwde ik terwijl ik op Hem af liep.

Alles wat ik kon uitbrengen was: "Nee, nee," terwijl ik een kaartje uit Zijn handen griste. Zijn naam hoorde niet op die kaartjes te staan. Maar daar stond het, geschreven in rood zo rijk, zo donker, zo levendig. Jezus naam bedekte de mijne. Het was geschreven met zijn bloed. Rustig pakte Hij het kaartje weer terug. Hij glimlachte bedroefd en begon alle kaartjes te tekenen. Ik denk niet dat ik ooit zal snappen hoe Hij het zo snel heeft gedaan, maar het leek alsof ik Hem het volgende moment de laatste kaartenbak hoorde sluiten, en Hem op me af zag lopen. Hij plaatste Zijn hand op mijn schouder en zei, "Het is volbracht." Ik stond op, en Hij leidde me uit de kamer. Er was geen slot op de deur.

Er moesten nog steeds kaartjes geschreven worden.

Bron: www.christelijkeverhalen.nl